lonesome cities#2 : narration of a lonesome citizen

-1-

คงไม่มีใครคนใหนเกิดมาแล้วไม่รู้จัก ส้ม

ผมหมายถึงส้ม ที่เป็นลูก พืชที่ต้องปลูกบนที่สูง อากาศเย็น เพื่อนผมนำมาฝาก

มันถูกแบ่งออกเป็นสอง ส่วนหนึ่งเป็นของเขา อีกส่วนยื่นให้ผม

ข้าไม่ชอบกินส้ม ผมว่า แต่เขายิ้ม ยังไงก็แบ่งแล้ว รับไว้เถอะ

ผมขอบใจ รับไว้มาอย่างนั้น กลัวเสียน้ำใจ

ก็แค่นั้น เรื่องราวของผลส้ม แบ่งแล้วผมไม่กิน ทำไงได้

ก็คนไม่ชอบกินส้ม

-2-

โลกเราถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน เพื่อนผมบอก ส่วนผมอยู่ในส่วนที่คนส่วนใหญ่อาศัยอยู่ เขาว่าของเขาอย่างนั้น ก่อนร่ายยาวเรื่องอื่นต่อ ผมไม่ได้สนใจฟังความขยายมากนัก จับได้ใจความช่วงหลังๆ อีกนิดหน่อย ก่อนพวกเราจะแยกย้าย บ้านใครบ้านมัน

จำได้ว่า ผมอยู่ใน โลกคนส่วนใหญ่

ใช่-ผมถูกบรรจุไว้อยู่ในส่วนเดียวกับคุณ ไม่มีทางแก้ไขได้อีก (อย่างน้อยก็จนกว่าผมจะเลือกเปลี่ยนด้วยตนเอง) ส่วนอีกอีกส่วนไม่ใช่คู่ตรงข้าม ไม่ใช่ส่วนกลับขั้ว ไม่ใช่โลกใต้พิภพ ไม่ใช่แง่นั้น ไม่ใช่ทางกายภาพจับต้องได้

มันเป็นเพียงแค่ส่วนของโลกที่ไม่มีใครคนไหนกล้าป่าวประกาศว่า ฉันตัวคนเดียว ยืนอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียวลำพัง เท่านั้นเอง

-3-

ถ้าวันไหนผมเหนื่อยหนักกับการทำงาน ผมกลับบ้านนอนพัก ฟังเพลง

ง่วง ผมนอน เหนื่อยผมพัก มันก็คือกลไกของร่างกายที่แจ้งเตือน มีกันทุกคนอยู่แล้ว เร็วช้าอยู่ที่สุขภาพประจำตัวของแต่ละคน ใช่หรือไม่

โดยเฉพาะร่างกายของเราเอง แต่รู้ทั้งรู้เราก็ยังฝืนทรมานมันอยู่ เพียงเพราะต้องการสิ่งที่เรียกว่า เงิน

เงินน่ะจำเป็น ผมเข้าใจ ไม่ได้บอกว่าไม่ แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด สุนทรียศาสตร์ ในชีวิตก็จำเป็น ใม่ใช่ว่ามีข้าวกินแล้วเราจะสบาย กินอิ่มนอนหลับ ทำงาน ปกติสุข แบบนั้น ไม่ใช่ บางคนแค่นั้นก็พอ แต่กลับบางคนแค่นั้นก็ยังไม่พอ

เราต่างก็อยู่ร่วมกัน ในเมืองๆ หนึ่ง

ที่มีทั้งคนชอบ และไม่ชอบกินส้ม

-4-

เราเหนื่อยไหม จะไปทางไหนกันต่อ

หากยังปล่อยให้ร่างกายแย่ลง จนส่งผลถึงภายในหัวจิตหัวใจตัวเอง ก็ต้องหยุดยืนนิ่งค้าง อ้าปากหาวคำใหญ่โทษว่า กูตัวคนเดียว

เคยไหม เวลาใครถามแล้วเราบอกปัดโดยไม่ใยดี เพียงเพราะเราเหนื่อยล้าจากบางอย่างซึ่งไม่เกียวข้องกัน

เคยไหม เวลาที่ต้องการปลีกตัวอยู่คนเดียว เพียงเพื่อสงบสติ ทำใจให้สงบกับเหตุการณ์รอบข้าง คิดทบทวนบางอย่าง (อันน้อยนิดประจำวัน) กลับทำให้คนสนิทใกล้ชิดไม่เข้าใจ สงสัยในพฤติกรรมสามัญของเรา ถึงขั้นโกรธเคืองว่า ไม่สนใจใส่ใจ ประสาทบ้าบอ

เคยไหม ที่ตัวเองไม่มีเงินสักบาท แต่กลับต้องยิ้มรื่นสุขสบายกายจะตาย หยิบยืมเงินคนอื่นมาใช้จ่ายในเวลาที่น้องนุ่งก็ต้องกินข้าว รอเงินที่ยืมมาของเราเหมือนๆ กัน

ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างดิ่งลงต่ำ ขีดแสดงความเป็นคนลดฮวบฮาบอย่างน่าใจหาย

ตอบตรงๆ ผมเคย และไม่แน่ใจว่าถึงตอนนี้จะยังเป็นอยู่หรือเปล่า

ไม่มีอะไร นั่นแค่เรื่องประจำวันของผม แก้ไม่หาย ต้องสะสางวันละนิด

บางทีก็... จนกว่าจะตาย

เท่านี้เองแหละชีวิต ไม่มีเรื่องใดยากเกินทำความเข้าใจ โดยเฉพาะชีวิตคนเปล่าดายอย่างผม

และโลกส่วนที่เราอาศัยอยู่

-5-

มองในมุมกลับ สิ่งที่ทำให้บางคนพักผ่อนได้สบายๆ โดยไม่ต้องพึ่งยานอนหลับ มันก็แค่ความงามง่ายๆ ของเพลงที่ฟัง หนังที่ดู และคำพูดว่า สบายดีหรือ ของคนรู้จัก ที่หาซื้อไม่ได้ด้วยสิ่งของที่เรียกว่า เงิน

ไม่มีใครคนไหน อยู่ตัวคนเดียว ยืนตัวคนเดียวได้ลำพัง จริงๆ หรอก เราต่างมีคนคอยเป็นห่วง อาศัยอยู่รอบข้าง โลกอีกส่วนจึงยากที่คนอย่างเราจะเข้าถึง

-6-

โลกส่วนนั้นคือโลกอิสระ เพื่อนผมพูดขึ้น หลังจากมันพูดเรื่องอื่นอีกหลายเรื่องจบลง

แกเคยเห็นรึ ผมถาม

ไม่เคย เขาตอบ

ไหงตอบง่ายงี้วะ ผมว่า ยื่นส้มคืนเพื่อน ยังไงอยู่กับผม ผมก็ไม่กิน ให้มันกินเองให้หมดดีกว่า

วันนี้หากเรายังอาศัยอยู่ในเมืองซึ่งคนส่วนใหญ่ ยังไม่พร้อมที่จะรับฟังปัญหาของกันและกัน มองเห็นแต่ตัวเอง เงินของตัวเอง คำพูดของตัวเองอยู่

อย่าว่าแต่ส้มแบ่งครึ่งเลย แม้แต่ตัวเราเองทั้งตัว ก็คงไม่มีค่า ที่จะผ่าครึ่งแบ่งใคร

นกฮูก6911 ตุลาคม 49