lonesome cities#2 : narration of a lonesome citizen

นานๆ ปาริสุทธิ์ จะมีโอกาสเข้าไปทำธุระที่เมืองหลวง -บางกอก,ประเทศไทย
เขาเป็นนักวาดภาพโรคเนื้องอกในสมองทำให้เขาเป็นโรคตาบอดสี เห็นสีสันสดสวยกว่าความเป็นจริง
เมื่ออยู่ในเมืองหลวง เขาชอบนั่งแทกซี่สีชมพูสด
ความเพ้อฝันของปาริสุทธิ์ทำให้สีของแท็กซี่ช่วยเลือนสีเน่าของฝุ่นและอากาศมัวซัว
ปลายเดือนตุลาคม
วันนี้สิ้นเดือนตุลาคม
พรุ่งนี้เป็นวันใหม่แต่แน่หรือว่านั่นคือวันใหม่
ปาริสุทธิ์ออกไปยืนโบกรถแท็กซี่ริมถนน ในใจได้แต่ตะโกนถามตัวเอง แล้วเขาก็ร้องไห้

นายนวมทอง ไพรวัลย์ (พ.ศ. 2489 - 31 ต.ค.2549) เป็นคนขับแท็กซี่ อดีตพนักงานการไฟฟ้าบางกรวย เมื่อวันที่ 30 กันยายนพ.ศ.2549 ได้ขับรถแท็กซี่พุ่งเข้าชนรถถังของ คณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (คปค.) ที่บริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า และได้รับบาดเจ็บสาหัส ต่อมาในคืนวันที่ 31 ตุลาคมพ.ศ.2549 ได้ผูกคอตาย กับราวสะพานลอย บริเวณถนนวิภาวดีรังสิต ฝั่งขาออก เยื้องกับที่ตั้งสำนักงานหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ
โดยในจดหมายลาตายระบุ เพื่อลบคำสบประมาทของ พ.อ.อัคร ทิพโรจน์ รองโฆษก คปค. ที่ว่า "ไม่มีใครมีอุดมการณ์มากขนาดยอมพลีชีพได้"

รถแท็กซี่คันหนึ่งขับวนเวียนอยู่ใน ทาง ถนนอันวกวนของบางกอก
บางครั้งผู้โดยสารเป็นคนเลือกเส้นทาง บางครั้งโชเฟอร์เป็นคนเลือกเส้นทาง
ชีวิตของคนขับรถจึงเกียวข้องกับการเลือกทางที่เหมาะสมกับจุดหมายของผู้โดยสาร

ปาริสุทธิ์นั่งในรถแท็กซี่ เขาชอบคุยกับคนขับรถแท็กซี่ ปาริสุทธิ์ไม่ใช่คนบางกอก
เขาจึงชอบฟังคนขับแท็กซี่-พูดถึงบางกอกและเขาชอบถามถึงจุดหมายปลายทางของคนขับมากกว่าบอกถึงเส้นทางที่ไปของตัวเอง

แต่ในคราวนี้ต่างออกไป ปาริสุทธิ์นั่งเงียบ โชเฟอร์นิ่งเงียบ เขาไม่ถามทาง ปาริสุทธิ์ไม่บอกทาง บางอย่าง เส้นทางเลือกกลับไม่ได้มีมากมายนัก
เขาเห็นหลังเสื้อของลุงคนขับ สกรีนด้วยบทกวี

อันประชาสามัคคีมีจัดตั้ง
เป็นพลังแกร่งกล้ามหาศาล
แสนอาวุธแสนศัตรูหมู่อันธพาล
ไม่อาจต้านแรงมหาประชาชน

กุหลาบ สายประดิษฐ์