lonesome cities#2 : narration of a lonesome citizen

เมืองเดียวดายมักมีอากาศร้อน

สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมพากันหลบแดดอยู่แต่ในคอกเล้า หลายตัวถูกส่งมาขายที่เมืองของพวกเราโดยชายชาวเมืองเดียวดาย (หมูบางตัวมีราคาถูกกว่าหมูที่เลี้ยงโดยเกษตรกรบ้านเราหลายเท่าตัว)

แมลงเล็กๆ สัตว์ป่าหายากทั้งหลาย หากินเฉกเช่นเดียวกับเมืองของเรา ไม่แปลกเลย ถ้าใครพลัดหลงไป เมืองเดียวดายจะเห็นแมลงปอบินว่อนอยู่ตามทุ่งหญ้า นกกาบินกลับรังหลังอาทิตย์ลับขอบฟ้า

มีแค่เพียงชายหนุ่มยืนผิงแดด ใช่ กิจกรรมหลักของเมืองเดียวดาย ชายหนุ่มจำนวนน้อยนิด พากันออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ เดินทางเหมือนมาทำงาน กลางลานแดดประจำเมือง มาพูดคุยเรื่องปัญหาต่างๆ เช่น ครอบครัว ภัยแล้ง น้ำท่วม ยกเว้นเสียแต่เรื่องการเมือง ชาวเมืองไม่มีเรื่องนี้อยู่ในหัว

อยู่กันโดยความเข้าใจกันและกัน เท่านี้

พวกเขาไม่ได้บ้าอากาศร้อนเป็นสิ่งจำเป็นของชายหนุ่ม ต้องตากกรำแดด เพื่อที่ร่างกายจะได้แข็งแรงปกป้องเหล่าหญิงสาวในเมืองเดียวดาย ผลผลิตหลักของเมืองเพียงอย่างเดียวก็คือการให้กำเนิดชาวเมืองตัวน้อย

ซึ่งเมื่อเติบโตขึ้น ถึงจะมีสิทธิในการเลือกเพศ

นี่อาจเป็นประชาธิปไตยอย่างหนึ่ง หนึ่งเสียงหนึ่งสิทธิ เลือกแล้วเลือกเลย เปลี่ยนแปลงไม่ได้
เว้นเสียแต่ไม่มีการหาเสียง

ขึ้นชื่อว่า เมืองเดียวดาย ย่อมมีน้อยรายที่มีคู่ครอง

ไม่ต้องนับหรอกว่าประชากรกว่าครึ่งเป็นเพศไหน

พวกเขาจะส่ายหน้าไม่ยอมรับความจริง ว่าพวกเขาต่างไร้เพศ ยากแยกแยะ ชายหญิง

นักข่าวตกงาน สถานีทุกช่องมีเพียงรายการเด็ก และโฆษณาสบู่ถูตัว

มีเพียงเท่านี้ ความต้องการของเมือง

อาบแดด อาบน้ำ ถูตัว และเลือกเพศ

เมืองทั้งเมือง ใครใคร่เป็นอย่างไรก็เลือกเป็น ง่ายเหมือนเลือกซื้อไอติม

ผมเพียงแต่รายงานความคืบหน้าของเมือง ตั้งใจศึกษาพฤติกรรมของชายที่เพึ่งรู้จักเขาหลังจากผมเดินทางกลับมาเชียงใหม่

ไม่แปลกหรอก เขาเหมือนกับเรา ผู้ชายตัวดำ

ผมมารู้ว่าเขาอาศัยอยู่เมืองเดียวดายก็ต่อเมื่อเห็นแขนที่ดำสนิทโผล่พ้นจากชายเสื้อ

นั่นทำให้ผมเข้าไปทักเขาโดยไม่ขัดเขิน (ปกติผมเป็นคนเงียบเชียบ แต่ถ้าเป็นผู้คนจากเมืองเดียวดาย ผมจะเข้าไปทักทายอยู่เสมอ)

มาทำธุระที่นี่เหรอครับ ผมกล่าวถาม เขา

ครับ เขาตอบ

อากาศร้อนนะครับที่นู่น เอาร่มไปใช้ไหมครับ ผมยื่นร่มให้ สงสารชาวเมืองเดียวดาย

เขารับ แล้วกล่าวขอบคุณ เราแยกจากกัน บทสนทนาสิ้นสุด เท่านั้น

แค่ร่มไม่กี่บาท เดี๋ยวผมซื้อหาเอาใหม่ก็ได้ ไม่สลักสำคัญกับชีวิตผม แม้แต่พวกเราชาวมหานคร น้อยรายที่ผู้ชายจะพกร่มติดตัว เอาเถอะ ในหลายสิ่ง มักมีแค่บางสิ่งบางอย่างเท่านั้น ที่เหมาะ หรือคู่ควรกับชีวิตคนเรา

เหมือนน้ำกับฟ้า ปลากับทะเล ฝาชีกับข้าวเปล่า ดินสอพองกับวันสงกรานต์

เราล้วนดำเนินชีวิตอยู่ในเมืองใหม่อันมีสิ่งต่างๆ แพ็คขายเป็นคู่

เมืองอันมีเพศ ชายหญิง

รับรู้ร่วมกัน

ซึ่งต่างกันกับเมืองเดียวดาย

-----------------------------

เมืองเดียวดาย มักมีอากาศร้อน
ชาว เมืองเดียวดายจึงมีน้อยราย ที่จะเลือกเป็นผู้ชายยืนตากแดดให้ตัวดำสนิท

เพื่อร่างกายของเขาจะแข็งแรงสามารถต่อสู้กับบางสิ่งบางอย่าง ที่แข็งแกร่งกว่าไข้หวัดนกทนทานกว่าสารพิษ ร้อนแรงกว่าไฟป่า

เพื่อปกป้องชาวเมืองที่เลือกเป็นหญิง อาศัยอยู่แต่ในบ้าน

หญิงสาวอันเป็นที่รักของพวกเขา

นกฮูก69 5 ธันวาคม 2549