ชูมาน : นกพิการในกรอบท้องฟ้า
posted on 20 Sep 2007 22:08 by lonesome-cities in FICTION
fksdfksdfsdfsdfsdf
sdfsdfsfsdfsfsfsdf
นกที่ปีกพิกลพิการก็ไม่ได้ต่างจากสัตว์เลื้อยคลาน มันฝันถึงฟ้ากว้างบ้าง แต่การพยายามบินจะทำให้มันเจ็บปวด และอาจทำให้ตาย ทางที่ดีคือก้มลองมองดินเสีย แล้วจงลืมเรื่องของท้องฟ้า
น้ำตาของชูมานหนึ่งหยด กลายเป็นส่วนหนึ่งของสายฝน ที่สาดเข้ามาจากช่องหน้าต่าง การร้องให้ไม่มีเหตุผลเฉกเช่นฝนหลงฤดูที่ผุดบังเกิดในยามเช้า ตอนเธอตื่นมาฝนตกอยู่แล้ว
เช้าวันเสาร์ ของชูมาน เด็กสาวอายุสิบเก้าที่ร่างผอมและผิวซีด กระดูกสันหลังเธอบิดนิดหน่อย ผลจากการเล่นซนในวัยเด็ก โชคดีที่ตอนนี้มันไม่เจ็บอีกแล้ว ทิ้งทีไว้เพียงรอยคดโค้งกลางหลังผอมเกร็งของเธอ เช้าวันเสาร์เธอตื่นขึ้นมาร้องให้เงียบเชียบเพ่งมองออกไปเบื้องนอกที่เพียงสีขาวลมแรงสาดสายฝนเข้ามาทางช่องหน้าต่าง เปียกชื้นเจือบนแก้ม กลืนน้ำตาให้เป็นส่วนหนึ่งของมัน
มันเป็นวันครบรอบหนึ่งปีหลังจากเธอตายลง ร่างกายสูญสลายอย่างเชื่องช้าและทรมาน ตอนที่เธอตายลงเส้นผมเธอดำขลับ ตรงและยาว ริมฝีปากเธออุ่นชื้น ดวงตาก็ยังกระจ่างพราวด้วยศรัทธาเชื่อมั่น ทั้งหมดทั้งมวลถูกทำลายลิงสิ้น เธอตายลง เหลือเพียงซากร่างเคลื่อนไหวในโลก เธอค่อยๆลืมทุกความเชื่อของตัวเองและมีชีวิตในกรอบแคบๆ เพื่อจะได้ไม่เจ็บปวด แต่บางครั้งเธอก็ร้องให้อย่างไม่มีเหตุผล
อายุ 19 ปี ชูมานควรเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย เลือกสาขาวิชาสำหรับประกอบวิชาชีพ ใบรับรองการจบการศึกษาสำหรับการสมัครงาน แต่ชูมานปฏิเสธมัน เธอปฏิเสธเสียทั้งการสมัครงาน และ ระบบการเรียนทั้งหมด เธอกลายเป็นลูกจ้างในร้านหนังสือเก่าที่กำลังจะตาย ที่นั่นเธออ่านหนังสือได้มากเท่าที่ต้องการ ในทุกเวลาที่ต้องการ มีหนังสือมากมายไม่รู้จบ ต่อให้เธออ่านไปทุกวันทุกเวลาจนตายก็ไม่อาจจะอ่านได้หมด
ชูมานกางร่มสีแดงเดินเท้าไปร้านหนังสือ น้ำตาชื้นรื้นหายไปจากวงหน้าแต่ฝนไม่เคยหยุดตก ร้องให้พันครั้ง หัวเราะพันหนสรรพสิ่งก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลง เธอสนทนากับนอบ หญิงสาวผู้ที่เช้าวันหนึ่งก็กล่าวกับสามีคนดีของเธอว่าจะจากไปแล้ว ศรีบูรพาเขียนถึงนอบไว้นานแสนาน และชูมานสนทนากับความทุกข์ของเธอผ่านการอ่านหนังสือใต้แสงโคมไฟสีนวลในค่ำคืนนอบไม่ได้กล่าวถ้อยคำมากมายนัก เธอสงบและดำเนินชีวิตเฉกกุลสตรีที่เก็บขื่นขมไว้ในอก จนกระทั่งเช้าวันนั้นที่เธอพูดทั้งน้ำตา ขณะสามีเอาแต่นึกขันและหาร้อยพันเหตุผลมากล่าวแก่เธอ นอบทำให้ชูมานนึกถึง หม่อ กีรติ และ เพลิน สตรีอีกสองคนในหนังสือของศรีบูรพา ชะตากรรมของพวกเธอไม่ได้แตกต่างกันมากนัก
ตอนที่เธอมาถึงร้านหนังสือ เธอแทบจะมองเห็นนอบ หอบกระเป๋าขึ้นรถรับจ้างไปสู่เส้นทางอันเศร้าสร้อย
ชูมานมีคนรักเป็นนักดูหนังผู้แสนเศร้า เขาจมอยู่กับตัวละครบนโลกเซลลูลอยด์ที่เธอเข้าไม่ถึง ราวกับเขามีโลกสองใบ ในยามกลางวันเข้าก้าวออกมายังโลกที่ผู้คนอาศัยอยู่แล้วทำงานไปตามปกติ แต่ทันทีที่เวลาสิ้นสุดเขาจะกลับเข้าไปยังโลกที่เขาอยู่อาศัย โลกที่มีแต่ความมืด และภาพฉายจากโลกที่เขาไม่ได้อาศัย คนรักผู้แสนเศร้าของชูมาน เรียนรู้โลกผ่านทางวิธีการนั้น บางทีเธอนึกสงสัยว่า บางเรื่องที่เขารักยามมันฉายฉานในความมืด เขาเพิกเฉยต่อมันในโลกความเป็นจริง
ฟ้ากว้างกว่ากว้าง นกพิกลพิการสองตัวอยู่ในกรอบท้องฟ้าที่อึดอัดคับแคบ โดยเหตุที่มาจากปีกตน
ชูมานคิดถึงบางเรื่องหลังชั้นหนังสือเงียบเชียบ หนังสือที่ไม่ถูกอ่านไม่เปล่งเสียงใดๆ ถ้อยคำไม่ประจุความหมาย เป็นเพียงกระดาษเปื้อนหมึกจืดชืด ชูมานคิดถึงเรื่องต่างๆ มีนกพิกลพิการมากมาย บนโลกนี้ บางครั้งผู้คนก็จงใจเด็ดปีกมัน เพราะการบินทำให้เกิดความกลัว
ใครบางคนอยู่ในถูกจำขังด้วยเหตุนี้ ด้วยเพราะเขาตระหนักถึงท้องฟ้า ว่าที่แท้เป็นเพียงกรอบกะลาจำลอง เด็ดปีกเสียง่ายกว่าจะให้นกรู้ว่าฟ้าที่แท้อยู่ข้างนอก
ชูมานนั่งนิ่งน้ำตาไหลโดยไร้เหตุผล เธอไม่อาจซาบซึ้งใจใดๆได้อีกแล้ว เพราะทุกสิ่งเป็นคำโฆษณาชวนเชื่อ น้ำตาถูกผลิตสร้าง ด้วยแรงบีบคั้นของเรื่องเล่า ความจริงไม่ซาบซึ้ง มันเศร้าสร้อย และทุกข์ทรมาน
ชูมานซ่อนตัวหลังหนังสือ และเด็ดปีกตนเองทิ้งก้มหน้ามองพื้น ขณะตัวหนังสือโบยบิน โดยที่เธอไม่อาจแน่ใจในกรอบท้องฟ้าของนกหนังสือได้เลย
เรื่องและภาพโดย FILMSICK
ทำไมสัปดาห์นี้ดิฉันจึงพร้อมที่จะร้องไห้
น้ำตาคลอหน่วยตลอดเวลา
คงจะด้วยเหตุผลนี้เอง
#1 By sofa on 2007-09-21 19:17