lonesome cities#2 : narration of a lonesome citizen

อายุ 19 ปี ในโลกจินตภาพ ผมอกหัก โง่ และหาสิ่งที่ใคร่จะพอใจได้ยาก
ในโลกของคุณ ผมตื่นขึ้นมาพบว่า ตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงแรม เมื่อนอนคนเดียว เตียงเดี่ยวขนาดสิบสองฟุตดูจะเป็นอาณาจักรกว้างใหญ่ไพศาล
ทว่าผมรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย ในเช้าแบบนั้น-แดดอ่อนแบบบางทอดลำผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา
แทรกเข้ามาในเงาสลัว สิ่งนี้เองที่ผมรอคอยเมื่อตื่นขึ้นมา และมันอาจเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

ผมชื่อปาริสุทธิ์ ไม่รู้เหตุนี้หรรือเปล่าผมจึงชอบสีขาว ผมโปรดปรานผ้าปูเตียงสีขาว ปลอกหมอนสีขาว ผ้าห่มสีขาว ผ้าขนหนูสีขาว โรงแรมส่วนใหญ่ต่างใช้ผ้าสีขาว
ส่วนข้าวของก็เป็นกลางๆ ไม่มีเพศ ไม่มีวัย เหมาะกับโลกของผมดี
ผมเป็นเด็กหนุ่มอายุ 19 ผมอาจเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่ได้เป็นเดือนๆ ในจังหวัดต่างๆ แตผมกลับเสพติดการนอนโรงแรม
       ในประเทศไทย ผมไม่มีบ้าน ทว่ามีเงินพอที่จะนอนโรงแรมไปตลอดชีวิต
และการนอนในโรงแรมทำให้ผมค้นพบว่า ผมเสพติดการใช้โฟมล้างหน้าแทนสบู่ ---

ที่โรงแรมเล็กๆ ในจังหวัดปัตตานี---เลิฟ โฮเต็ลราคาประหยัด เป็นตึกแถวสองคูหา ผู้หญิงใส่ชุดชั้นในวาบหวาม
ผมเห็นเข้าไปถึงข้างในเพราะพวกเธอใส่เพียงชุดซี-ทรู ยืนอ้อยอิ่งอยู่ตรงชานพักตรงบันไดทางขึ้น
ในห้องพักไม่มีสบู่ ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ในธุรกิจบริการ-- แม่บ้านคงลืม คืนนั้นผมต้องใช้โฟมล้างหน้าแทนสบู่อาบน้ำ
และจากนั้นมา ผมก็ไม่เคยใช้สบู่อาบน้ำอีกเลย
ผมโปรดโรงแรมเก่าแก่ตามต่างจังหวัดเป็นพิเศษ โรงแรมแต่ละแห่งเต็มไปด้วยเสน่ห์เฉพาะตัว มันมีพลังดึงดูดที่มองไม่เห็น
พลังงานที่ว่านี้อาจแผ่ออกมาจากโคมไฟระย้าที่แขวนอยู่ที่โถงต้อนรับ สวิทช์ปิดเปิดอายุสามสิบปีที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกเสา หรือกระทั่ง
วอลเปเปอร์ที่ไม่เคยเปลี่ยนมาตั้งแต่วันที่โรงแรมเปิด ผมรู้สึกแน่ชัดว่าข้างของในโรงแรมต่างเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่อาจสื่อสารกับโลกภายนอก
ไม่ขึ้นอยู่กับวันเวลาที่ล่วงเลย เคร่งขรึมและสงบงาม

ในโลกของคุณ ผมใช้สรรพนามแทนตัวว่า--ผม กล่าวโดยแท้จริง ผมเกิดมาในโลกที่เป็นกลางๆ อย่างยิ่ง ไม่มีเพศ เวลาจินตนาการถึงตัวเอง
ผมไม่ได้แทนตัวเองว่าผม ในแง่นั้นความเป็นเพศไม่ได้ถูกนิยาม แต่โดยภาษาอันจำกัดของคุณ ผมไม่อาจสื่อให้คุณเข้าใจได้ เพราะคุณอยู่ในโลก
ที่มีเพศมาโดยตลอด
ผมเกิดมาในครอบครัวที่มีแม่สองคน พูดให้ถูกต้อง เกิดมาในครอบครัวที่ผู้หญิงสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน และเมื่อทั้งสองอยากมีลูก ผมจึงถือกำเนิดขึ้นมา
โดยกรรมวิธีทางพันธุชีววิทยา หนึ่งในผู้หญิงสองคนนั้น คนหนึ่งเป็นชาวฝรั่งเศส อีกคนเป็นคนไทยและเป็นแม่ทางชีวภาพของผม--เธอเป็นคนอุ้มท้อง ขณะที่ไข่เป็นของแม่ชาวฝรั่งเศส และสเปิร์มมาจากการบริจาค

อย่างที่บอก ผมมีแม่สองคน ผู้หญิงสองคนที่รักกัน และใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ไม่มีใครเป็นพ่อ ไม่มีใครเป็นแม่ โลกของเราไร้เพศนิยาม และผมมีความสุขดี
จนเมื่อแม่ทั้งสองตายจากไปอย่างกระทันหัน หลังจากนั้นผมดรอปการเรียนไว้ --เดินทางมายังประเทศไทย

ผมชื่อปาริสุทธ์ เป็นเด็กหนุ่มอายุ 19 ปี เสพติดการอาบน้ำด้วยโฟมล้างหน้า และโปรดการนอนโรงแรมเป็นที่สุด
---จากโลกที่ผมคุ้นเคยมา 19 ปี จากนี้ไปผมจะออกมาผจญกับโลกของคุณ