ความเดิม ตอนแรกอ่านที่นี่

"ผมขอโทษ ผมเบลคไม่ทัน ทุกอย่างมืดดำ เพียงวูบเดียว รู้สึกตัวอีกที ผมก็มานอนอยู่ที่นี่"่ ชายคนขับรถตู้ปาดน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลลงนองแก้ม ก่อนที่เขาจะพยายามพูดต่อ "ผมขออโหสิกรรมด้วยนะครับคุณผู้หญิง" แล้วเขาก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เจ้าหน้าที่ตำรวจและผู้สื่อข่าว สี่ห้าคน จ้องหน้านิ่ง ทุกคนแวดล้อมอยู่ที่เตียงนอนในโรงพยาบาลเอกชน ไม่ไกลจากที่เกิดเหตุนัก หญิงแก่อีกคน ที่นั่งอยู่ในห้องเดียวกัน จ้องตาเขม็ง คล้ายจงเกลียดจงชัง สัตว์โลกเผ่าเดียวกันกับเธอ มีเรื่องอธิบายอยู่ 2 ข้อหลักๆ ที่ทำให้เธอจงเกลียดจงชังชายผู้นี้

1. เขาเป็นคนขับรถตู้คันที่มีหลานชายคนเดียวของเขานั่งอยู่ และชายผู้นั้นเสียชีวิต

2. เขาเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต

ทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ เพียงคุณบอกมาสั้นๆ ว่าคุณพอใจ เราจะออกเดินทางไปสถานที่เกิดเหตุ
ผมได้แต่พยักหน้า ร่างกลวงเปล่าของผม และร่างกลวงเปล่าไร้หน้า ของชายที่พูดคุยกับผม ไหลเลื่อนเคลื่อนผ่านโรงพยาบาล มายังถนนเส้นตัดใหม่ รถตู้คันหนึ่งจอดแช่นิ่ง ข้างทาง สภาพบุบบู้บี้ ผมคิดว่านี่อาจเป็นเรื่องอธิบายลำบาก มันเปลี่ยนแปลงปุปปับ รับได้ยากหากคุณเป็นคนทั่วไป

แต่ผมว่า หากไม่อธิบายเสียแล้ว ผมอาจต้องวนกลับไปกลับมาเล่าเรื่องนี้อีกครั้ง เป็นพันๆ ครั้งก็ได้
จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องหาทางออกไปจากเรื่องบวมๆ นี้ให้ได้ในเร็ววัน

***

ภายในรถตู้สภาพพังยับ และมีรอยเลือดแห้ง ผมและชายไร้หน้า จ้องมองเข้าไปภายในรถอีกครั้ง ก็เกิดภาพใหม่ เหตุการณ์ครั้งล่าสุดที่เกิดขึ้นกับมัน เริ่มฉายขึ้นอีกรอบ เรียกว่า ภาพฉายย้อนหลังก็ว่าได้ ผมเห็นตัวเอง คนนั่งข้างๆ และคนในรถตู้ทุกๆ มุมมอง เรียกได้ว่า อยากมองมุมไหนง่ายดาย เพียงแค่การกระพริบตา จากหน้ารถ ผมเห็นชายคนขับรถตู้เปลี่ยนสีหน้า เหมือนเขาตกใจกับอะไรบางอย่างและพูดโพร่ง ขึ้นในวินาทีก่อนรถตู้พุ่งเข้าข้างทาง

"ผมขอโทษ" เขาพูด มองเห็นผม และในวินาทีที่เกิดเหตรถตูุ้พุ่งชนท้ายรถสิบล้่อ ก่อนไถลลงข้างทาง เขาหายตัวลึกลับ หายคล้ายล่องหน ผมเห็นตัวเองลอยเคว้งอยู่กลางลำรถตู้ ร่างลอยได้แช่นิ่งนานพอสมควร เศษกระจกด้านหน้ารถค่อยๆ ปริแตก ก่อนกระเด็นกระจาย หญิงสาวกรีดร้องเสียงแหลม ใบหน้าเหยเก ผมจ้องมองไปที่คนขับ เหลือเพียงพวงมาลัยว่างเปล่า "คุณเห็นอะไรหรือเปล่า" ชายไร้หน้าถามผม
ผมพยักหน้า "เห็น ผมเห็นเช่นเดิม เขาหายไป ประมาณ 3 วินาที"

"งั้นหรอกรึ ยังยืนยันแบบนั้นอยู่อีก"
"ผมจะให้ดูอีกครั้ง" เขาบอก ผมส่ายหน้ายืนยันว่า ทุกครั้งที่เดินมาดูสถานที่เกิดเหตุกับเขาู และฟังเรื่องราวนี้ในห้องพยาบาล จากปากชายคนขับรถตู้คนนั้นตลอดระยะเวลา 2 วัน ภาพที่เห็นก็เหมือนเดิม
"ชายคนขับรถล่องหนได้ หายตัวไปประมาณ 3 วินาที"

ชายไร้หน้า เดินไปยังหน้ากระจกรถตู้ ที่ตอนนี้ไร้กระจกบานใหญ่ มีเศษกระจกแตกเป็นเสี่ยงๆ อยู่ด้านล่างรถ และบริเวณใกล้ๆ เขาก้มหยิบเศษกระจก ยื่นมาให้ผม "แต่ว่ายังก่อน มีเรื่องที่คุณต้องสะสางอีกหลายเรื่องก่อนที่เราจะเิดินทางกันต่อ นี่คือเรื่องใหม่ที่่คุณต้องศึกษา เอาให้ถ่องแท้ เพราะคุณยืนยันว่าเขาหายไป ไม่ใช่คนขับอยู่ในรถตู้คนนั้น ในห้องพักของโรงพยาบาล"

"ผมยอมจำนนต่อคุณ" ชายไร้หน้าว่า "คุณเป็นคนแรกที่มองเห็น บางที การย้ายโลกของคุณเองอาจยังไม่ถึงเวลา คุณอาจต้องศึกษา เศษกระจกกับภาวะการล่องหนของคนขับรถตู้คันนี้เอง"

"เศษกระจกกับภาวะการล่องหนของคนขับรถตู้" ผมทวนคำพูดเขา ช่างฟังเข้าใจยากดีแท้

แต่ผมก็ยื่นมือไปรับ ไม่ได้สงสัยอะไรมากนัก "ก็ได้" ชายไร้หน้ายื่นมาให้ผม ผมกำเศษกระจกในมือ จ้องมอง เห็นเพียงแสงกระพริบสีแดง (ซึ่งอาจเป็นแสงจากไฟท้ายรถสิบล้อคันที่เราพุ่งชน) ของเศษกระจกธรรมดาขนาดเล็ก สะท้อนภาพขนาดน้อยใหญ่แตกต่างกันไป ผมเห็นการบางอย่าง คล้ายภาพจิกซอร์ ไม่ต่อเนื่อง ภาพขนาดเล็ก ต้องเพ่งสายตาถึงจะมองเห็น ภาพบางภาพ ยังคงเคลื่อนไหวตลอดเวลา ภาพบางภาพแช่นิ่ง เหมือนวิดีโอกดหยุด กระพริบในจังหวะของการสะท้อนแสงจากดวงอาทิตย์

กองเศษกระจกมากเศษ กระพริบต่อเนื่อง ไม่เหมือนกัน
อาจต้องใช้เวลาเรียงมันให้เกิดภาพใหญ่ภายหลัง เหตุการณ์ไร้คำอธิบาย
"เวลามีไม่มาก ก่อนร่างคุณจะเน่าเปื่อย" ชายไร้หน้าพูด
"ผมอยากให้เราลองไปหาที่โล่งๆ พิจาณากระจกเหล่านี้" ผมร้องขอ ชายไร้หน้า ส่ายหน้้า เป็นไปไม่ได้
เขาแตะไหล่ผม แล้วเราทั้งสอง ก็กลับมายังโรงพยาบาลอีกครั้ง เพื่อดูชายคนนั้นขอโทษ ในประโยคเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผมหลับตา อยากนอนหลับแทนเขาจริงๆ

***

นี่เป็นอีกสองสามเรื่องที่ผมยังไม่เข้าใจ แต่ก็กำลังพยายามเข้าใจ ผมเสียชีวิตได้ 2 วัน ศพถูกเก็บไว้ในห้องเก็บศพ รอการทำพิธีทางศาสนาี ญาติคนเดียวของผมคือป้าผู้แก่ชราในห้องนั้น แกทำใจไม่ได้ผมรู้ แกเลี้ยงผมมาตั้งแต่ผมยังเล็ก แต่ผมก็พึ่งจะเข้าที่เข้าทางเหมือนกัน หากอยากทราบว่า 2 วัน ก่อนหน้านี้ผมเป็นยังไง

ผมต้องบอกว่า อย่ากลับไปดูภาพเหล่านั้นเลย มันกระอักกระอ่วน ทุกครั้งที่นึก ผมว่าอาจเป็นภาพไร้สติ ของคนบ้าบอที่ไม่ใช่ตัวผมก็ได้ ใครก็ไม่รู้ในร่างผม ผมโวยวาย กรีดร้อง มีชายไร้หน้าตามติดตัวผมตลอดเวลา

วันนี้ผมพึ่งเ้ข้าใจบางอย่างแล้ว เขาเป็นชายคนแรกที่ผมรู้จัก บนโลกใหม่โ่ลกนี้ (ผมทดลองถามหมอ และพยาบาลดูเหมือนเช่นในทีวี ไม่มีใครได้ยินเสียงผมแม้แต่คนเดียว บ้าชะมัด)

จากการตามติดของชายไร้หน้า จำได้ว่าวันแรก ผมไล่เขาไปไกลๆ เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ผมจนปัญญา พูดจากับคนอื่นไม่รู้เรื่อง ไม่มีคนตอบผม บทสนทนาระหว่างผมกับเขาจึงเริ่มขึ้นแบบไม่ค่อยดีนักในช่วงเวลานั้น มันเริ่มดีขึ้นมาหน่อยในภายหลัง

ก็อย่างที่บอก ไม่มีใครได้ยินผม ไม่แม้แต่จะมองเห็น เขาเป็นคนเดียวที่ได้ยินผมพูด หรืออาจเลยเถิดเหมารวมว่าเขาเห็นผมด้วยก็ไ้้ด้ แม้ว่าเขาจะไร้ใบหน้า หรือดวงตาก็ตามที เราพูดคุยกันเรื่องโรงพยาบาล เรื่องรถตู้ บางทีผมยังไม่ทันพูดออกมาสักคำ เขาก็พยักหน้าเข้าใจ ในสิ่งที่ผมคิด แม้จะไม่มากแต่ผมว่าเป็นทางเดียวที่ผมจะเข้าใจเรื่องนี้ได้ในอนาคต ผมต้องสอบถามเรื่องอีกหลายเรื่องที่ผมไม่รู้กับเขา บางเรื่องเขามีคำตอบ บางเรื่องเขาก็ไม่มี

เรามานั่งในห้องนี้อีกครั้ง ห้องที่มีชายคนขับรถตู้นอนอยู่ เขาเดินไปที่ปลายเตียง ผมนั่งตรงเก้าอี้ข้างเตียง เราจ้องมองชายผู้นั้น เขาหลับสนิท สายน้ำเกลือห้อยระโยงระยาง

"จริงๆ เรื่องนี้เราไม่ทราบ" ชายไร้หน้าพูดขึ้น "ไม่มีคำตอบในหัวจริงๆ รึ" ผมถาม เขาพยักหน้าใบหน้ากลวงเปล่าขาววอก

"สมองกลวงเปล่า ไร้สีหน้า" ผมพูด และคิดว่าเขาคงไม่ได้โกหก ภาวะเหมือนเฉกเช่นคนไร้ความทรงจำ ชาย 3 คน 1 คือชายไร้วิญญาณในโรงพยาบาล 2 คือชายไร้หน้า 3 คือคนขับรถตู้ เราต่างแปลกปลอมเป็นส่วนเกินของกันและกัน

หากถามว่าผมอยากกลับไปโลกเดิมไหม?

มันตอบยาก สมองส่วนรับรู้ของผมกลวงเปล่า ไร้ความรู้สึกก็ว่าได้ ไม่แน่ ผมอาจไม่ใช่ตัวผม คนขับรถตู้ที่นอนอยู่อาจไม่ใช่คนขับคนนั้น คำพูดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เมื่อสองวันก่อน อาจไม่เป็นจริง อาจเป็นเรื่องโกหกของคนเล่าเรื่องสักคนก็เป็นได้

แต่ว่าเศษกระจกเหล่านั้นยังคงอยู่ รถตู้คันนั้นก็ยังคงอยู่
บางที... ถ้ามีเวลาเหลือพอ ผมอยากต่อเศษกระจกในกำมือนี้
ให้เหมือนเดิมดูอีกสักครั้ง

ปล. ชายไร้หน้า แรงบันดาลใจจากหนังเรื่อง what dreams may come

นกฮูก
31/03/08

Comment

Comment:

Tweet

เอาใจช่วยนะครับ เดาทิศทางเรื่องนี้ไม่ออกจริงๆ จะรอดูนะครับ

#3 By นายหมีขาว (61.7.174.132) on 2008-04-09 00:43

ผมต้องเป็นคนต่อเรื่องนี้ !!!!

#2 By NP (61.19.67.98) on 2008-04-02 19:39

เอิ๊ก

จะต่อยังไงเนี่ย! big smile

#1 By filmsick on 2008-03-31 16:13

Tags